De ontmoetingsdag van A.A.V. "Vivace" en accordeonvereniging "Crescendo"

Op 5 februari was het eindelijk zo ver dat wij de bus in konden stappen voor onze reis naar zustervereniging Vivace in Almere. Onze collega’s accordeonisten waren al in groten getale aanwezig in het Filmwijkcentrum, toen wij daar hartelijk welkom werden geheten door enkele bestuursleden. Na het ontvangen van nuttige uitleg over het gebruik van het gebouw en het klaarzetten van de accordeons en dergelijke door het B-orkest, konden wij informeel en gemakkelijk kennis maken met leden van Vivace. En terwijl wij ons al dan niet puur mentaal of óók met de bestellingen aan de bar voorbereidden op de aftrap en verdere optredens, liep de zaal geleidelijk aan vrijwel helemaal vol met publiek.

De concerten van de vijf orkesten van de twee verenigingen maakten al vlot duidelijk, dat er aan beide kanten van de Ketelbrug met groot enthousiasme en gedrevenheid op het accordeon wordt gespeeld. En dat enthousiaste dirigenten onmisbare steunpilaren zijn voor de verenigingen, omdat zij onze persoonlijke mogelijkheden en wensen vertalen in muziek, die na een aantal maanden repeteren er mooi uit zal komen. Het publiek liet zijn waardering voor de concertstukken duidelijk blijken en daarbij had ik de indruk, dat over en weer veel waardering bestond voor de prestaties van de andere vereniging. Dat is plezierig en van de andere kant ook wel een beetje opmerkelijk. Want het oeuvre waar ik in Marknesse vertrouwd mee ben, heeft een ander karakter dan dat van Almere.

De geschiedenis van Crescendo en Vivace speelt daar ongetwijfeld een belangrijke rol in. Crescendo ontstond na de Tweede Wereldoorlog in een kleine dorpsgemeenschap en Vivace kwam zo’n vijfentwintig jaar kijken in een fase, waarin Flevoland en de ambities om Almere als een metropool op de kaart te zetten hun rol mee hebben gespeeld. Het is goed om te beseffen dat wij drie orkesten kennen met maar één dirigent en dat Vivace twee orkesten heeft met elk een eigen dirigent. En dat met naar mijn schatting ongeveer een zelfde aantal leden. Ons recreatieorkest heeft zijn tegenspeler in het Timeless orkest en de leden van onze A~ en B~orkesten zouden in Almere grotendeels terecht kunnen in het Show & Music orkest. Een vraag die mij daarbij even bezig hield was "What’s in a name?" Ik denk dat elke vereniging een statement afgaf met de gekozen namen.

In de loop der jaren is zo veel muziek voor accordeonverenigingen verschenen, dat het voor de hand lag dat de drie dirigenten uit een verschillend oeuvre hebben geput en op andersoortige muzikale selecties zijn uitgekomen. Daarbij neem ik aan dat het idee voor onze ontmoetingsdag pas ontstond, toen de programma’s voor het nog lopende seizoen al min of meer vastgelegd waren. De muziek van Crescendo komt op mij romantisch over

in zoverre, dat ik er een hang naar het verleden in hoor, aandacht voor het buitenleven, met de natuur voorop en aandacht voor verwondering. De zuiver thematisch uitgewerkte aandacht voor de planten gaven daar prachtig vorm aan.

De invloed van de individuele muzikant op het gezamenlijke resultaat lijkt in Almere geringer dan in Marknesse, waarbij ik meteen uitzondering moet maken voor de mooie solo’s die aan Anitschka waren opgedragen. De keus voor de stukken van Vivace leek mede geïnspireerd door de wens om groots uit te pakken, iets dat heel spannend en intrigerend is neer te zetten. Als dat echt zo bedoeld was, dan is die opzet uitstekend geslaagd. Ik raakte door de theatrale uitstraling van de stukken heel benieuwd naar het aantal stemmen waarin partituur onderverdeeld is. De impact van al die afzonderlijke stemmen samen was overdonderend, soms ook vrijwel letterlijk. Hoe kregen de dirigent en zijn spelers dat allemaal onder elkaar? Dat de spelers die ik kon volgen druk bezig waren, maar niet als bezetenen tekeer hoefden te gaan, wijst op een ingenieuze aanpak in partituren en van grote bekwaamheid van zowel dirigenten alsook muzikanten.

Deze gezellige en leerzame dag vraagt om een herhaling. Ook de uitbundigheid waarmee wij bij ons vertrek uit de filmwijk werden uitgezwaaid geeft dat duidelijk aan.

Johan Yntema