Opgewekt en voortvarend laten de jeugdleden horen, wat zij samen en solo aan stukken hebben ingestudeerd. Mirthe en Jasper mogen openen met een bijdrage over beren, die zij opdragen aan hun opa en oma. En, wat sportief, als Bram daarna gaat optreden, mag zijn broertje mee het podium op. Zoals hij thuis gewend is en zo graag doet, begeleidt hij Bram ook voor de volle zaal. Hij doet of hij thuis is en beweegt ritmisch met een mooie koker, waar iets in zit, waarmee hij op de juiste momenten geluid maakt. Dat maakt hem blij. Deze vorm van onderlinge samenwerking en harmonie staat model voor het verloop van de hele avond. Muziek wordt samen gemaakt en voor elkaar gespeeld.

Charlaine heeft op de valreep een musette ontdekt, die zij heel mooi vindt en dus graag wil laten horen. Zij heeft hem goed ingestudeerd en als in de pauze blijkt, dat de familie voor wie hij bedoeld in de file zat toen zij speelde, komt zij opnieuw naar het podium om te laten horen wat zij kan. Aandacht en liefde voor de muziek gaan immers boven alles.

Bij het horen van de Bulgaarse Impressie van Irma, die vanavond zonder Hannan speelt, lijkt het waarachtig of ik even in Bulgarije terecht ben gekomen. Een kwestie van hoe het stuk wordt uitgevoerd. Mooi, dus!

De negen leden van het A-orkest brengen een verscheidenheid aan muziekstukken ten gehore. ‘Bloemenbeelden’ is een karakterstuk, waarin de muziek zeven keer laat horen wat opvallend is aan een bepaalde bloem. Omdat de beamer hierbij laat zien, over welke bloem het precies gaat, worden mijn gedachten onder het luisteren concreet. Vooral bij het trilgras en de grote zonnebloemen vind ik dat de verwantschap tussen het beeld en het geluid heel mooi tot zijn recht komt. Bij ridderspoor meen ik een stoet ruiters te horen die op gepantserde rossen in volle galop op pad gaan. De gelijkenis zit hier dus vooral in de naam van de plant zelf. De vloed aan korte nootjes die nu uit de accordeons spettert roept in mijn verbeelding een heus slagveld op, waar gevochten moet worden.

De drie liederen uit de Oekraïne ademen een bijzondere sfeer uit. Het laatste ervan blijkt een strijdlied te zijn, dat ruig, stoer en heel krijgshaftig overkomt. Dit komt mede door het prachtig getimede slagwerk van Ewoud Biesheuvel, die waar nodig accordeonmuziek begeleidt op het drumstel.

De Schotse Impressies doen mijn gedachten uitgaan naar het Schotse hoogland en zijn dalen en ik laat mijn gedachten de vrije loop. Ik huppel door een onbekend land, reis en weet dat ik het naar mijn zin heb. Wanneer het stuk lief klinkt lijkt de zon op te gaan. Ik weet niet of dat klopt met de bedoeling van de componist, maar ik voel me hier heerlijk bij. De overgang van het ene stukje Schotland naar het andere boeit mij zeer.

Voorzitter B. Sloots onderbreekt het concert om nestor Wim Dijk op het podium dank te zeggen voor zijn vele verdiensten voor Crescendo. Als vader van meerdere dochters die accordeon leerden spelen, als secretaris en later voorzitter van het bestuur en uiteraard als actief spelend lid van de vereniging. Wim wordt geprezen als een man waar je van op aan kunt, als er voor de vereniging wat gedaan moet worden. Dat hij net voordat hij 87 jaar zou worden is gestopt als lid van Crescendo, is de aanleiding geworden om aan hem m.i.v. 1 januari 2011 het erelidmaatschap van de vereniging aan te bieden. Nog heel verrast en beduusd aanvaardt Wim uit handen van de voorzitter zijn legpenning met inscriptie, de mooie bloemen en een ingelijste foto. In zijn eerste korte reactie zegt Wim eerlijk te moeten zeggen zich geen topartiest te vinden, maar wel altijd met liefde te hebben gespeeld. Het applaus vanuit de zaal en vanaf het podium onderstreept de grote instemming met de waardering voor Wim. Emotioneel gekleurde reacties van een van zijn dochters en van Wim zelf maken wat later duidelijk, dat het aan het leven van een muzikant een wereld van gevoelens ten grondslag ligt.

Grietje Hanse, die na een val geblesseerd is en niet mee kan spelen, ontvangt van de voorzitter een bos bloemen, waarbij hij de hoop uitspreekt, dat Grietje spoedig weer mee zal kunnen spelen.

De potpourri ‘Een bezoek aan de Britse eilanden’ gaat o.a. naar een keurige English Country Garden, bezingt het Land of Hope en Glory en begroet oude vrienden in het Should auld acquaintance be forget. Na het fluisterzachte begin zijn opgewektheid en vingervlugheid troef in Groot-Brittannië. Het slotstuk Sonority pakt groots uit en ontpopt zich tot een heuse meeklapper. Het spektakel mondt uit in een grandioos slotfeest.

Wanneer het Recreatie-Orkest klaar zit, bedankt Jolanda Jutte, enthousiast en bevlogen

dirigent, eerst Ewoud Biesheuvel. Hij is zo lief geweest veel repetitie-avonden te komen repeteren, te improviseren met het slagwerk om op gang te komen ter ondersteuning van de orkesten en op een mp3 bestand de weg te zoeken naar wat de bedoeling was. De heel terechte complimenten neemt Ewoud met plezier in ontvangst.

Na Aloha Oe komt La Comparsita, de mini-tango waar - omdat staccato spelen zo lastig is - héél veel tijd in is gaan zitten. Omdat het maar een mini-tango is wordt hij twee keer gespeeld en de tweede uitvoering vind ik de mooiste. El condor pasa komt dynamisch mooi tot zijn recht en roept herinneringen op aan mooie, maar wel vervlogen tijden. Auprès de ma blonde wordt vanuit de zaal meegezongen, wat betekent dat ook dit stuk van het repertoire goed landt. Montmartre klinkt echt wel Frans en wordt ondanks de ingewikkelde structuur met sfeer gebracht. De Habanera blijkt een pittig karwei te zijn. Het slagwerk vind ik er mooi bij passen, maar de accordeons haperen net wat te vaak. Eens is de eerste keer en dan mag dat. De durf en de moed om het te spelen krijgen terecht een warm applaus. Na de stevige mars Fröhliche Ausfahrt breekt te pauze aan.

De gelegenheid om na afloop van het concert in de prijzen te vallen, wat te drinken en weer bij te praten met vrienden en bekenden wordt goed benut. Ik spreek oud dirigent Ruud van der Wulp en een paar andere mensen, terwijl het Vollenhoofsch Visserskoor zich voorbereidt op zijn optreden.

Het Vollenhoofsch Visserskoor staat in zijn kleurrijke outfit op het podium en uit alles blijkt, dat zij het prettig vinden voor ons te muziek te gaan maken. Te zingen, dus, in hoofdzaak en dat doen zij enthousiast. Hun liederen gaan natuurlijk over de Zuiderzee, de sfeer aan boord van de schepen, de drank, de zeelucht, de vrijheid, zo ver weg van huis, de zee en de onvermijdelijke terugkeer naar de haven, naar het huisje aan de wal en naar de ontmoetingsplaats bij uitstek: de kroeg. Er is een schip gezonken, hoor ik, er is bier en brandewijn, schuif maar aan wordt er geroepen en dein maar mee draagt men op. Mooi, man!, zingen men ons toe. Het wordt mij overduidelijk dat de Zuiderzee vele levens nam en veel teruggaf. O, zeeman, laat ons niet alleen wordt als een hartenkreet gebracht en ‘Daar is de haven’ als een verzuchting. Het meest kernachtig komt ‘Een zeeman houdt van varen’ op mij over en het lijkt mij dat de muziek dat nog onderstreept ook. "Het kleine café aan de haven" is een van de vele liederen die met veel bravoure door het koor worden gezongen en enthousiast door de zaal worden meegezongen.

De mimiek die nodig is om een visserskoor leuk neer te zetten komt geestig over. Alsof golven hen heen en neer doen deinen wiegen de kerels allemaal netjes naar links en naar rechts. De glaasjes voor de brandewijn komen op het goede moment tevoorschijn, en onder het zingen kijken zij elkaar glimlachend of ondeugend even aan, al naargelang de tekst het bedoelt en alsof ze op volle zee zijn. Ook de solozang komt prima uit de verf.

Twee mensen zorgen voor de uitgebalanceerde koorbegeleiding. De eigen accordeonist speelt prachtig op haar mooie, witte accordeon, waar zij schijnbaar moeiteloos alles mee kan doen wat zij wil. Melodie~ en baskant, hard of zacht, langzaam of snel, alles kan en komt prima getimed. Tussendoor lacht zij wel eens even naar haar collega slagwerker, die zijn drumstel glimlachend bespeelt en net als zij zijn instrument geweldig bespeelt.

Eit Brouwer wordt hartelijk bedankt voor zijn initiatief – genomen als lid van zowel het koor als de accordeonvereniging - om elkaar eens op te zoeken om samen op te treden.

Als lid van het B-orkest zit ik op het podium en speel ik mee. Het gaat beter dan dinsdag op de generale repetitie. En dat was ook bedoeling. Boogie time komt er mooi uit, hoop ik. Wanneer ik na het nummer naar mijn vrouw kijk, lijkt mijn indruk te kloppen. Bij de naderende lente hoort de Primavera Ouverture. Die wordt mooi zachtjes door iedereen ingezet en wij laten verderop de stormachtiger delen van het voorjaar ook goed tot hun recht komen. De herhaaldelijk gevraagde aandacht van Jolande Jutte voor het volgen van haar aanwijzingen lijken prima te werken.

Alpenglühen begint mooi zachtjes. Na de intro wordt het moeilijk voor me, zittend op de grenslijn van de eerste en de tweede stem. Duidelijk hoor ik op hier de tegenmelodie en ik moet mij tot het uiterste concentreren op mijn eigen partij. Aan het applaus te horen is het ons goed afgegaan. Auf froher Fahrt komt er aan mijn kant van het podium blij uit en dat sterkt mijn zelfvertrouwen. Dat komt goed uit, want mijn vuurproef zit in Eviva España, ons slotnummer. Ik vind het tempo heel hoog liggen en met de toonladder met drie kruisen speel ik niet zo vaak. Het lukt, mij beperkend tot wat ik aankan. Aan de zaal kan ik merken dat deze oude topper nog enorm tot de verbeelding spreekt. Meeslepend komt deze Spaanse hit over.

Het Recreatie-Orkest en het Vollenhoofsch Visserskoor samen blijken net wat meer aan ruimte nodig te hebben dan op het podium beschikbaar is. Met drie accordeonisten voor in de zaal krijgt deze grootse samenwerking gestalte. Het is indrukwekkend om te horen hoe het visserskoor wordt begeleidt door een tigvoud aan accordeons dan gebruikelijk. Met stralende gezichten zingen de leden van het koor onder meer over Jantje, die zijn broek gescheurd heeft, zingen zij "Zeeman, jouw hart is op zee, ga jij maar varen!" en allerlei andere nummers, die bij velen in de zaal bekend blijken te zijn en door hen uit volle borst worden meegezongen. De vaart waarmee deze nummers worden gebracht en het enthousiasme waarmee iedereen zijn aandeel levert aan deze afsluiting, spreken wat mij betreft boekdelen. Dit is in één woord machtig. De traditie van het Vollenhoofsch Visserskoor gaat kortom heel goed samen met die van accordeonvereniging Crescendo.